Nær og hvar salta vit?

Á hvørjum ári verða fleiri tons av salti spreidd út á landsvegirnar. Á henda hátt slepst undan nógvum álvarsomum og óneyðugum óhappum. Tað kann undra fólk, at Landsverk viðhvørt saltar svartar vegir, men við hjálp av forsøgnum kann í flestu førum sigast frá hálkulíkindum frammanundan, og tí verður næstan altíð saltað fyribyrgjandi.

Meira um salt

Nógvar meiningar eru um vegsalt. Summi vilja vera við, at saltið fær bilar at rusta, og at tað skaðar umhvørvið. Tað er partvíst rætt. Salt er tó eitt neyðugt evni, sum skal forða fyri, at kavi og ísur frysta fast á vegunum, og soleiðis tryggja, at fólk kunnu koma skjótt og trygt fram. Salt skaðar ikki eitt nýmótans akfar serliga nógv, og umhvørvisliga er tað heldur ikki tað ringasta. Um grús ella eina blandingur av grúsi og salti verður brúkt ístaðin, er tað nógv verri fyri akførini. Grús slítur rustverjuna av á akførunum, og fær akfarið at rusta nógv skjótari. Harafturat verður saltað fyribyrgjandi. Tað vil siga, at saltað verður, áðrenn tað verður hált. Tá er ikki neyðugt at brúka so stóra mongd av salti.

Plantur og vegsalt

Saltið hevur tíanverri nakrar neiligar avleiðingar fyri trø, runnar og lendi fram við vegunum. Saltið kann hava við sær skaðar á plantur, eitt nú misvøkstur, følnaðir kantar á bløðunum, seinri spretting, og at leyvið fellur ov tíðliga. Í serliga álvarsomum førum kann vegsaltið gera, at trøðini doyggja. Tað besta, sum gerast kann fyri at fyribyrgja skaða, er at seta runnar og trø minst tveir metrar frá vegi ella kanti á gongubreyt. Á henda hátt verða planturnar minst møguliga darvaðar av saltinum.

Úrslit: